DANJA RAVEN | VOLG ME OP DE VOET

VOLG ME OP DE VOET

De nieuwste blogs en het laatste nieuws!


Welkom thuis

Dag 6 alweer in Nepal en het voelt alsof ik nooit ben weggeweest. Na een stuiterende landing en een uur of drie wachten op mijn bagage, terwijl ik mijn tijd nuttig besteedde en hard werkte aan het bijspijkeren van mijn Nepali met behulp van de mannen langs de bagageband, reed ik van het vliegveld het drukke Kathmandu in. Ik pinkte stiekem een traantje weg van blijdschap. Een traantje dat al snel werd vervangen door een kreetje van schrik toen ik enkele seconden later de eerste fietser over de kop zag vliegen en mijn leven aan me voorbij flitste omdat er bijna een passagiersbus mijn autodeur in reed. Welkom thuis. 

Ik dropte mijn bagage in mijn kamer en ging de straat op voor een dahl baht. Mijn mazzel dat ik een restaurantje inliep waar 7 mannen nepalese folklore speelden, op instrumenten die ik niet bij naam weet te noemen, maar ze hadden duidelijk schik. Mijn eerste rupees besteedde ik overigens niet aan mijn maaltijd met rijst, linzen, curry en groente, maar aan een telefoon (made in India) en een lokaal nummer om een bericht achter te laten voor mijn vriend Dipu die ik de volgende morgen eindelijk weer zou zien. We vlogen elkaar in de armen op onze gebruikelijke spot in Freak Street en liepen door de straten alsof er geen twee jaar voorbij ging tussen deze en onze vorige ontmoeting. 

Shiva nacht

Als vanouds werd ik op sleeptouw genomen door een vriendengroep van tien man sterk. Deze keer naar een bijzondere plek vanwege Shivaratri (Shiva nacht). Uit zowel Nepal als India komen honderden Baba’s om deze viering mee te maken. Dit gebeurt in de Pashupatinath Tempel aan de heilige Bagmati rivier. De tempel van Lord Pashipati (een andere benaming voor Lord Shiva). Een heilige plek waar het niet alleen feest is, maar waar ook de doden worden verbrand. Helaas gaan er altijd mensen dood, ook tijdens deze feestelijkheden. Dus maakte ik zo’n nogal openbare crematie mee terwijl een van mijn Nepalese vrienden me in mijn linkeroor voorzag van uitleg over zijn cultuur. Heel heftig om te zien, maar met een bepaalde uitzonderlijke schoonheid. Desalniettemin ging ik wel bijna over mijn nek toen ik een jongen naast de lijkenresten in het water rustig zijn gezicht zag wassen. 

De tempel was voor de gelegenheid inventief versierd met lichtjes in plastic flessen en de schade door de aardbevingen bleek gelukkig beperkt in dit gebied. Alleen een lange muur stortte, nu alweer zo’n tien maanden geleden, in. Dat is wel anders in de binnenstad helaas. Vooral Durbar Square, een oud plein met veel tempels, is ernstig beschadigd en iedere keer als we daar langslopen krijgen de gezichten van mijn Nepalese vrienden een treurige grimas. Wonder boven wonder bleef de tempel van de Living Goddess als enige overeind staan. Desalniettemin werd ze vlak na de bevingen wel even opgevangen in de nabijgelegen tent van het rode kruis tot haar tempel gestabiliseerd was met houten balken, zoals dat op meer plekken in de straten het geval is. 

Huizen van dominostenen

Al met al valt de schade me mee, hier en daar ontbreken bovenverdiepingen of is er een volledig huis weggeslagen in een straat waarin bij andere huizen alleen enkele bakstenen ontbreken. De hotels staan grotendeels nog overeind omdat ze gemaakt zijn van beton. Tegenover mijn hotel staat alleen nog een groot betonnen geraamte, waar ze nu tot mijn grote treurnis weer bakstenen tussen aan het zetten zijn. Het is immers een kwestie van tijd voordat deze dominostenen opnieuw naar beneden ratelen. Niet overal zijn ze zo hard aan het werk om de stad opnieuw op te bouwen. In gebieden die gefinancierd wordend door de overheid zoals de vele tempels die op de UNESCO erfgoed lijst staan wordt geen baksteen verschoven en lijkt het wel alsof ze het geld liever gebruiken voor milkteakransjes. Wie wel bouwt aan zijn huis of werkt aan een tempel op eigen initiatief ziet daarvoor geen cent.

Het goede nieuws: er is meer in Nepal te vinden dan Durbar Square. Bergen bijvoorbeeld; de vele hiking en trekking trails zijn zo goed als of geheel onbeschadigd en de mensen blijven even lief. Vooral wie zijn best doet om wat Nepalees te leren ziet nieuwe deuren opengaan. Hoewel het reisadvies voor Nepal in Nederland nog steeds negatief is, zie ik zelf niet zo goed in waarom. Ja natuurlijk is het hier op straat gevaarlijker dan in Nederland, maar dat is altijd zo geweest. Er zijn nog steeds iedere dag aardbevingen ergens in Nepal, maar ook dit is altijd het geval geweest. Wat er nu niet zo veel is als normaal zijn toeristen. Wat mij betreft helemaal niet verkeerd voor het straatbeeld, al denken de Nepalezen daar zelf natuurlijk heel anders over.

Helpen aan de wederopbouw

Toeristen zijn de belangrijkste bron van inkomen en bovendien betekent de komst van toeristen op dit moment ook extra geld en handen voor de wederopbouw. Vooral met het steunen van kleinere, lokale initiatieven kun je echt wat betekenen in het herrijzen van het gastvrije Nepal. De keuze is reuze, maar ik besloot voor aankomst al om mijn hulp in te zetten voor Micro-Care Nepal. Een stichting die vlak na de aardbevingen werd opgericht door Nederlander Pim Horvers en in samenwerking met de lokale bevolking zorgt voor duurzame oplossingen om bijvoorbeeld voedsel-, afval- en onderwijsproblemen aan te pakken. 

Zo werden er met behulp van Micro-Care Nepal verschillende kassen gebouwd door en voor de allerarmste en werd tevens onderwezen hoe vervolgens de zaadjes te laten bloeien en voor de planten te zorgen. Micro-care Nepal besteedt daarmee ook aandacht aan de noodzaak van verschillende kleuren eten op het bord en de aanwezigheid van vitamines en mineralen. Met namen kinderen in gebieden waar eenzijdig voedsel te vinden is zijn altijd verkouden en niet de volledige maar zeker een deel van de oorzaak ligt bij het gebrek aan een uitgebalanceerd dieet. Door dit soort initiatieven uit te voeren in nauwe samenwerking met de lokale bevolking en door ze te optimaliseren voor de lokale leefomstandigheden zijn ze doorgaans erg succesvol! Je kunt stichting Micro-Care Nepal trouwens steunen door een donatie te doen. Pim reist zelf regelmatig af naar Nepal en besteed iedere cent aan de allerarmste mensen. Met name in gebieden waar doorgaans maar weinig of geen hulp beschikbaar is. Lees je vooral verder in op Microcarenepal.org.

Hoewel ik dol ben op tuinieren liggen mijn talenten zoals jullie wellicht weten meer binnen de gezondheidszorg. Met name in het onderwijzen ervan. In Nederland door mijn werk bij Medical Media en over enkele dagen hier door namens Micro-Care Nepal voor de klas te staan en zowel leraren als kinderen de basis bij te brengen van EHBO in het afgelegen gebied Laprak. Laprak is overigens veel ernstiger getroffen door de aardbevingen dan Kathmandu en daar staat voor zo ver ik heb begrepen nog maar weinig overeind. Met een voorbeeld van pijnstillers die vergruisd werden om in een wond te drukken in plaats van deze oraal te nemen tegen de pijn, benadrukte Pim hoe belangrijk het is om onze kennis op dit gebied te delen. Niet alleen over wondverzorging is weinig bekend. Ook over vrouwenproblemen heerst onwetendheid, waarom we menstrueren bijvoorbeeld en waarom het niet nodig is om je vrouw buiten te laten slapen als ze aan het menstrueren is. En dan hebben we nog het onderwerp hygiëne, jezelf een maand niet wassen is niet ongebruikelijk en ook het belang van goed handen wassen na een toiletbezoek waarbij je de handen gebruikt als toiletpapier blijkt nog niet geheel duidelijk.

Gevloerd door een voedselvergiftiging

Dat is overigens niet alleen het geval in Laprak ontdekte ik toen ik gister wakker werd op de grond van mijn badkamervloer. Een flinke voedselvergiftiging heeft me letterlijk gevloerd. Na een op het eerste oog prima nacht werd ik wakker met buikkrampen. Waarom? Dat bleek toen ik leegliep op het toilet. Ik herinner me nog dat ik plots overvallen werd door een gigantische misselijkheid en next thing I know is dat ik mijn ogen open en de rode tegels waarop ik lig me niet heel bekend voorkomen. Na een halve minuut valt het op dat ik de voet van mijn gelukkig westerse toiletpot wel van heel dicht aan het bekijken ben en ik realiseer me dat ik flauw ben gevallen. Na enige paniek en wat symptoomcheckers die wijzen op een hersenvliesontsteking, vind ik schamele troost in de gedachte het waarschijnlijk een simpele vergiftiging is met de e-coli bacterie (door besmetting van eten met ontlasting, altijd lekker…). Ik bel mijn daai (broeder) Dipu die gelukkig meteen op de motor springt en binnenkomt met een paar flessen water, ORS en probeert om me wat te laten eten. Voedselvergiftiging heb je hier één keer per maand en wordt niet gezien als iets heel ernstigs.  Tegen een uur of 15:00 voel ik me dan ook al een stuk beter dus moet ik ’s avonds verplicht mee naar buiten om ergens rijst te eten, met curry ook nog. Uiteraard krijg ik amper een hap door mijn keel en hoewel Dipu hevig protesteert tegen mijn slechte eetgedrag en ik nog een preek krijg over arme mensen die niets te eten hebben mag ik het uiteindelijk laten staan. Tegen een uur of tien kom ik gelukkig met redelijk lege maag, maar zwaar vermoeid terug in mijn guesthouse.

Vandaag ben ik alweer een heel stuk opgeknapt. Ik doe mijn best om wat eten binnen te houden en drink veel water. Morgen staat een lange reis op de agenda om te beginnen aan ons werk in Laprak. Mogelijk met bus en jeep, mogelijk met bus en een wandeling van vijf uur bergopwaarts als er een landslide is die voorkomt dat we verder kunnen rijden met de jeep. Dat laatste zie ik nog niet helemaal gebeuren in deze staat van zijn, maar wie weet gaat het in de loop van deze dag al een stuk beter. Anders zit er niets anders op dan het avontuur nog een dagje uit te stellen.

Onbereikbare henkie

Hoewel ik jullie een blog beloofd heb waar ik regelmatig op zou posten over mijn werkzaamheden, ben ik bang dat ik de komende twee weken onbereikbaar ben en niet beschik over een internetverbinding. Best een bevrijding stiekem. Geen Gegoogle over vermeende hersenvliesontstekingen en geen afleiding van mijn doelen. Zeker is wel dat ik veel zal schrijven deze periode; Nepalese woorden tijdens mijn Nepalese les bijvoorbeeld, een essay over de kennis van EHBO in dit gebied, de vertaling van de Micro-Care Nepal website en het uitwerken van interviews voor een boek over de Nepalese cultuur dat Pim aan het schrijven is. Kan ik dan nog een gaatje vinden binnen de uren van het daglicht dan zal ik proberen een dagboek bij te houden. Het verhaal over mijn avontuur in Laprak houden jullie dan nog van me te goed, oké?

Net als de vele mini-avontuurtjes van mijn eerste week in Kathmandu trouwens, die nog geen plek kregen in dit voorlopig laatste blog.

Dhanyevad en Namaste!

Danja


Pim, Ik en Samjhana (vriendin van Pim) die mijn gids zal zijn naar Laprak en waarmee ik samen de cursussen zal verzorgen.

Lees mijn andere blogs